Nieuw Zeeland, het land waar men meer Duitsers dan Kiwi's ontmoet

Duits, een taal die in de wereld van de backpacker lijkt te overheersen. Nieuw Zeeland is namelijk een populaire bestemming onder de Duitsers en dat betekent dan ook dat minstens 50 procent van de mensen die ik onderweg ontmoet Duits blijken te zijn. Ze zijn hier overigens vaak zelf niet blij mee en ik heb er al een aantal ontmoet die zich tegenover andere Duitsers voordoen als bijvoorbeeld Zweedse mensen. Ze vinden andere Duitsers wel aardig, maar ze zijn hier om Engels te spreken. Sommige Duitse meisjes waar ik mee opgetrokken heb, praten soms plots gewoon in het Duits tegen mij en het stomme is we realiseren het vaak pas later, zij zeggen wat in het Duits en ik antwoord standaard in het Engels terug.

In ieder geval (bijna) een week geleden ben ik weer op pad gegaan. Het wc's poetsen en dergelijke kwam me naar anderhalve maand wel weer even de neus uit en ik besloot gewoon even een paar dagen op vakantiemodus te gaan. Het is niet voor niets een working holiday hé! Dus in alle vroegte op de bus gestapt in Raglan, waar het merendeel van de mensen weer Duits bleek te zijn. Toevallig kende ik een van de Duitse meisjes van toen ik naar Paihia ging op de straybus. Onze eerste stop deze dag waren de Waitomo Caves. Met een groepje van vijf en een gids ging ik op ‘de tumutumu tubing'. Onze wandeling door de grot werd afgewisseld met het ronddobberen in een soort autobanden, het kruipen door gangetjes waar ik van overtuigd was vast te komen zitten en in het donker staren naar alle gloeiwormen!

Wat extra blauwe plekken rijker, stapte ik naderhand met een tevreden gevoel weer op de bus. Onze volgende stop was Maketu, waar we een hangi (traditioneel maoridiner) hadden en naderhand een maoriconcert kregen voorgeschoteld. Zelf werden we ook gevraagd mee te doen en er was competitie tussen de dames en de heren. Wij deden een poi dans en de heren de haka, en dat zag er eerder grappig dan indrukwekkend uit, dus raad maar wie er heeft gewonnen?!

Dag erna was de bestemming Rotorua, het stadje wat stinkt naar rotten eieren. Hier zou ik weer de bus afhoppen en nadat ik snel mijn spullen bij het hostel had gedropt, ging ik met een paar meiden van de bus richting Whakarewarewa Thermal Village, een maori dorpje, over wiens naam jij je tong werkelijk breekt, waar we kennis konden maken met de maori cultuur. Hier deden ze alles met de natuurlijke heet waterbronnen, ze koken erin en ze baden erin. Afsluiter was een paar proefjes van het eten klaargemaakt in deze bronnen en hun stoom, en het smaakte erg goed.

Ongelukkig genoeg regende het behoorlijk veel in Rotorua en hoewel ik een paar uur redelijk droog heb weten te wandelen in het Redwood Forest, was het de rest van mijn tijd daar behoorlijk regenachtig. Gelukkig had ik een enorm gezellig en huiselijk aanvoelend hostel en trok ik veel op met Mirthe een Nederlands meisje. Na een avondje lekker in de spa te hebben doorgebracht ben ik weer vertrokken uit Rotorua, maar ik zal er naar terugkeren om weer op de straybus te stappen!

Waar weinig in veel wordt omgetoverd

Ik zit al twee weken in Raglan en morgen verlaat ik dit stadje aan de westkust om richting oostkust te vertrekken. Ik heb niet echt een plan, maar de eerste paar dagen zal ik doorbrengen in Rotorua en daarna zal ik naar Tauranga trekken. En hoogstwaarschijnlijk ga ik weer een baantjesjacht openen in minstens een van deze steden.

In ieder geval afgelopen week in Raglan, was het weer enorm wisselvallig, we hadden regen en zonneschijn. Mijn activiteiten bestonden naast werken uit fietsen, wandelen, rennen, etc. Veel heb ik opgetrokken met een Duits meisje, Franzi, waar ik om de dag elke ochtend mee ben gaan rennen en regelmatig mee naar de stad ging.

Maar veel meer valt er niet te vertellen over mijn tijd hier in Raglan. Het is hier prachtig, maar er valt weinig te beleven en daarom heb ik ook zin om weer een nieuwe omgeving te gaan verkennen. En kennis te maken met nieuwe kookkunsten van andere backpackers en kiwi's. (Hoewel ik een beetje moet oppassen, soms eet ik meer dan goed voor me is).

Nu zul je denken, dat je als backpacker op een klein budget leeft en kun je dus niet veel luxe eten kan kopen. Maar met de simpelste ingrediënten kunnen de mooiste en lekkerste dingen ontstaan heb ik deze anderhalve maand weten te concluderen. Hier in Raglan lijkt het soms een ware bakkerij, bijna elke dag bereikt de geur van vers brood je neusgaten. Daarnaast weet de koekjes en cakegeur ook met regelmaat de keuken te vullen.
Maar ook de gewone maaltijden weten we om te toveren tot ware meesterwerken en ook nog vaak gezond. Curries, zelfgemaakte loempia's, pompoensoep, heerlijke ovenschotels, befaamde pannenkoeken (natuurlijk bedoel ik die van mijzelf), Apple crumble, pizza's en ga zo maar door. Met kromme pannen, miniovens en soms geïmproviseerde keukenapparatuur weten we toch heel wat te bereiken.

En om onze meesterwerken af te maken kun je hier in Solscape verse kruiden plukken. Dus aardappeltjes met verse rozemarijn en dergelijke!

De backpacker in de keuken is echter ook een aasgier, als iemand iets is aan het bakken, zie je de rest rondcirkelen in de hoop dat ze een stukje krijgen aangeboden. En dat gebeurt natuurlijk vaak, want samen geniet je veel meer dan in je eentje. En de innerlijke aasgier komt nog veel meer in ons naar boven wanneer de freefoodplank gevuld is. Het is dan een soort wedstrijd wie de snelste is want elk product weet vaak binnen enkele minuten een nieuwe eigenaar te vinden.

Maar weer genoeg geblogt vandaag, tijd om mijn backpack weer zien vol te proppen met mijn spullen, zodat ik morgenvroeg op tijd klaar sta om op de bus te stappen.

Raglan, een plek waar de sportschool overbodig is

Raglan, een plaats waar surfen op nummer een staat. Geen een auto die je hier voorbij ziet rijden zonder surfboard. En elke dag zijn er meerdere plekken waar de surfers heen gaan om te zien of ‘the swell any good is'. Solscape retreat, waar ik momenteel werk voor mijn accommodatie ligt dicht bij een van de populaire surfspots, manu bay, de andere surfspots zijn op een paar minuten afstand en ook het gewone strand is te voet goed te bereiken.

Omdat de hele omgeving hier in het teken staat van surfen kon ik natuurlijk niet achterblijven. Dus ik besloot een surflesje te nemen. Naast de vele bizarre valpartijen van het board af, wist ik ook meerdere malen op te staan. En hoewel ik het allemaal heel leuk vind en ik er van geniet om in het water te spelen, ben ik toch niet de surfer in hart en nieren. Ik zal toch eerder kiezen voor een lekkere wandeling over het strand, of als het weer goed genoeg is, lekker zonnebaden(branden) en een boekje lezen om zo nu en dat af te wisselen met in het water spelen.

Maar ik begin af te dwalen, dus terug na Raglan en Solscape. Ik verblijf in een klein gebouwtje waar drie bedden in gepropt zijn. Gezien het feit dat we met er met 3 meiden verblijven, betekent dit dat we soms met moeite de vloer terugvinden. Gelukkig bevinden we ons meer buiten en in de gemeenschappelijke ruimte en is het ook meer ons slaaphok dan wat anders.

En de omgeving maakt veel goed, de locatie is namelijk verpletterend, Solscape bevindt zich hoog boven de zee, wat zorgt voor een prachtig uitzicht op zowel de zee als Mount Karioi. Verder is de retreat op ons hok na prachtig ingericht met verblijven gemaakt uit oude treinstellen en lopen de kippen graag rond je voeten rond te dartelen.

Mijn verblijf hier in Solscape zorgt wel voor enige ongemakken. Zo heb ik elke dag spierpijn, van het lopen naar het strand en voornamelijk van het terug omhoog klimmen naar Solscape. Mijn billen worden hier dus goed getraind. Daarnaast is de stad redelijk ver, met de benenwagen zo'n anderhalf uur tot een twee uur durende wandeling. Dat betekent dat ik regelmatig moet liften, sorry mama. Maar het klinkt erger dan het daadwerkelijk is. Veel mensen waar ik hier mee samenwerk hebben of die in Solscape verblijven hebben wel een auto. Ik heb dan ook pas mijn duim moeten gebruiken om terug te komen naar mijn huidige woonplekje.

Het stadje zelf is momenteel behoorlijk rustig, zomerseizoen is nog niet van start en dat betekent dat er nog niet veel toeristen rondlopen. En dat betekent voor mij lekker rustig ronddwalen in de stad en de vele leuke winkeltjes. Voornamelijk blijft het echter bij ‘windowshopping', want alles is hier duur, zelfs de supermarkt.

Gelukkig hebben we morgen een uitstapje met een paar man naar een grotere stad in de buurt, Hamilton. Tijd voor goedkopere boodschappen en een beetje opgaan in de rugbysferen!

Tijd voor een ander bed!

Weer zijn bijna twee weken voorbij gevlogen en heb ik het mooie Paihia en mijn al vertrouwd aanvoelende leventje daar verlaten. Ik heb een mooie tijd gehad daar en vele vrienden gemaakt daar, met zowel een aantal kiwi's als andere backpackers. Het was echter tijd om te vertrekken, want ik had het allemaal wel zo'n beetje gezien!

Op woensdag hadden we een gigantisch gezamenlijk etentje, ter afscheid van mij & Lin (collegaatje) en de verjaardag van Gaby. Iedereen had iets gekookt en we hadden eten in overvloed. We waren voor die paar uur letterlijk in de hemel belandt. Een festijn van loempia's, in de oven gegrilde groentes, knoflookstokbrood, aardappelsalade, pannenkoeken en dergelijke.

En hoe geweldig dat etentje was, hoe minder geweldig mijn laatste avond in Paihia van start ging. Alle mensen gingen opeens niet meer uit of kwamen pas later en ik voelde me heel even geheel alleen en wilde geheel opgaan in mijn zelfmedelijden. Gelukkig even een snelle skypesessie met de beste vriendin gehad, he linnie en naderhand uitgegaan met twee nieuwkomers in het hostel die wel zin hadden om uit te gaan. Daarna werd mijn avond alleen maar beter. Een aantal vrienden kwam toch nog opdagen en ik ontving nog een paar lieve sms'jes. Namelijk dat vrienden de dag erna wel nog afscheid van me kwamen nemen en alles voelde weer helemaal goed.

De dag erna alles ingepakt en een laatste rondje door het hostel en de stad gemaakt. Verder ook nog iedereen lastig gevallen met mijn fotocamera, omdat ik besefte dat ik nog geen foto's van ze had gemaakt. Toen was echt het moment van vertrek aangebroken en na vele knuffels ging ik met de bus weer richting Auckland. Hier verbleef ik een nacht in een niet al te geweldig hostel om de dag erna weer op de bus te stappen richting Raglan.

Mijn eerste avond in Raglan heb ik doorgebracht in een lodge in the middle of nowhere. Met de mensen met wie ik samen reisde heb ik die avond voor de eerste keer gebarbecued in Nieuw Zeeland, voor de eerste keer een Rugbywedstrijd gevolgd op tv en voor de eerste keer gloeiwormen mogen aanschouwen.

Nu ben ik gearriveerd in Solscape (ook in Raglan) waar ik vanaf morgen zal beginnen met werken voor accommodatie.

Tijd voor een ander bed en nieuwe indrukken en wie weet ook weer nieuwe levenslessen!

kiwiweetjes

Kia Ora (hallo)

Om jullie weer even op de hoogte te brengen, momenteel zit ik nog steeds in Paihia, waar ik vooral ben blijven hangen vanwege de groep leuke mensen waar ik hier mee omga. Samen ijsjes eten, wandelen, films kijken, uitgaan en vooral veel lachen staat met regelmaat in onze agenda's (die we niet bezitten). De dagen vliegen voorbij en met regelmaat moet ik nadenken over welke dag het is. Nadenken hoef ik hier niet, behalve misschien over wat ik wil eten en dergelijke, maar mijn leven heeft weinig inhoud op het moment en eigenlijk dus ook bijna niet de moeite waard om over te bloggen. Het weer is soms goed en soms slecht en het kan hier allemaal heel snel omslaan. Mijn dagprogramma bestaat globaal omschreven uit opstaan, werken, wandelen/op het strand hangen of iets anders, film kijken en/of uitgaan, slapen. En dan zo nu en dan een uitstapje naar andere stadjes. Klinkt niet echt spannend, maar de tijd gaat soms nog steeds sneller dan dat ik wil.

Aan de ene kant lijkt het namelijk dat ik pas gearriveerd ben, maar ik realiseerde me vandaag toch echt dat ik alweer bijna een maand geleden uit Nederland vertrokken ben. En wat heb ik hier ondertussen geleerd?

• Alcohol is hier duurder
• Als iemand sweet as zegt betekent het niet hun ogen op je kont gefixeerd zijn, maar dat ze iets cool, goed of oke vinden. Bijvoorbeeld ik zeg: 'I am going kayaking' en dan zegt iemand anders; 'sweet as (bro)'.
• Nieuw Zeeland is gefixeerd op Rugby zeker nu de World Cup Rugby van start is gegaan in dit mooie land. Hun fixatie is echter niet zo groot als die van de Nederlanders voor mijn gevoel Hoewel dit kan ook deels aan de kleur van de kleding liggen, Nederland gaat oranje voor het Oranje team, de Nieuw Zeelanders gaan geheel zwart voor de All Blacks.
• Kiwi is een woord met meerdere betekenissen, het staat voor de vrucht, de vogel en de Nieuw Zeelandse inwoner.
• Hokey Pokey ijs, een typisch ijs van Nieuw Zeeland en erg lekker.
• How is it going mate, wordt gewoon als een typische begroeting gebruikt. Je hoeft alleen ‘good' te zeggen en niet een geheel gesprek aan te knopen.
• Iedereen loopt hier graag rond op hun Jandals (slippers), maakt niet uit dat het winter is en zo'n 12 graden.
• Marmite is populair hier om op je brood te doen, maar het proeft alsof je een lepel zout op je boterham hebt gesmeerd. Geen aanrader!

Dit zijn mijn kiwiweetjes voor nu. Hopelijk ga ik nog veel meer kennis verschaffen om met jullie te delen.

23 september zal ik het mooie Paihia verlaten en richting Raglan vertrekken, een stadje dat omschreven wordt als een ‘surftown'. Wie weet ga ik daar de surfer in mijzelf ontdekken!

Werken, niks doen & genieten

Paihia is een plek waar ik het rustiger aan ben gaan doen. Hier is alles een stuk minder druk en gehaast dan in een stad als Auckland. Niemand vind het hier vreemd als je uren gaan wandelen en schelpen zoeken op het strand. Zo nu en dan doe ik wat toeristisch. De eerste dag in Paihia ben ik bijvoorbeeld gaan zwemmen met de dolfijnen. Een ervaring die je ongelooflijk veel energie geeft op een of andere manier. Verder ben ik op zondag op een toer gegaan richting Cape Reinga. Van de Kauri bomen knuffelen, enorme bomen zowel qua omtrek als hoogte, tot op een plankje een enorme duin af glijden met een redelijke snelheid, stonden die dag op het programma.

Cape Reinga zelf is een spirituele plaats voor de Maori, het is waar de zielen van overleden personen deze wereld verlaten en de geestenwereld betreden. Denk maar aan er komt een vrouw bij de dokter, op het einde van het verhaal). Ik heb maar even gezwaaid naar alle overleden personen en dieren die mij dicht bij het hart liggen.

De dag ervoor was ik druk opzoek geweest naar baantjes, maar een enorm succes was dat niet. Netjes gekleed en met mijn pakketje cv's was ik er met goede moed op uit getrokken. Alleen twee problemen, wanneer Jonne nerveus wordt, wordt haar woordenschat een stuk kleiner en helemaal als men Engels spreekt. Daarnaast hadden velen al net iemand aangenomen of namen ze momenteel niemand aan. En overal was men er van overtuigd dat ze op andere plaatsen wel mensen zochten. Uiteindelijk toch een paar cv´s weten kwijt te raken, maar ondertussen zat ik zelf wel met het gevoel dat ik hier misschien niet meer dan een week of twee, drie wil blijven plakken.

Op zondag kwam ik dan terug van mijn uitstapje en bleek er in mijn hostel een werkplekje vrij te komen vanaf de dag erna! Ik natuurlijk meteen aangenomen en dus voor minimaal twee weken ben ik hier dan ook in Paihia. Ik werk twee tot twee en half uur per dag en krijg in ruil daarvoor een gratis verblijfplaats in het hostel.

Ik werk in de ochtend van 10 tot half een en ´s middags ga ik bijvoorbeeld wandelen, naar de markt (op donderdag), supermarkt, relaxen op het strand, een stadje in de buurt bezoeken en dat soort dingen. De andere backpackers hier zijn super aardig en meestal is er altijd wel iemand die iets samen wil doen. De wereld lijkt hier tot rust te komen en het voelt als een klein paradijs, maar ik denk dat ik na twee weken er ook naar uitkijk om verder te trekken en andere delen van Nieuw Zeeland te gaan verkennen.

These boots are made for walking..

Oké, ik had geen laarzen aan, maar veel gelopen heb ik wel al gedaan hier in Auckland, Nieuw Zeeland. Zaterdag ben ik op eigen houtje de stad een beetje gaan verkennen. Na dik vier uur wandelen had ik het grootste deel van het centrum en omstreken wel verkend. En dat zonder te verdwalen. De haven, kerkjes, parken, leuke huisjes kwam ik tijdens mijn wandeling allemaal tegen. Een wandelingetje naar de supermarkt hoorde er ook bij, zodat ik mijn eerste eigen maaltijd in Nieuw Zeeland kon koken. Daarna ben ik met een van mijn kamergenootjes naar de bar geweest van het hostel zelf en daar de buurt onveilig gemaakt.

Zondag besloot ik een bezoekje te brengen aan Mount Eden, het hoogste punt van Nieuw Zeeland. Het is een oude vulkaan. Het was een stevige klim naar boven maar het uitzicht maakte het waard. Je kon heel Auckland en omgeving aanschouwen.

De dag erna had ik oriëntatie en was het lopen beperkt van bank/postkantoor naar het kantoor van de organisatie. Mijn bankrekening is geopend en mijn IRD-nummer aangevraagd (dan mag ik legaal werken) en de rest van de oriëntatie was verhelderend. Ik ben van plan om in ieder geval meerdere malen te gaan wwoofen. Dit houdt in dat je een uur of 4 per dag werkt bij mensen op hun boerderij of iets dergelijks en in ruil daarvoor krijg je kost en inwoning. Klinkt als een goede deal, je geeft nauwelijks iets uit en je komt in aanraking met de Nieuw Zeelandse cultuur. Verder wil ik ook gewoon werk zoeken, zodat ik kan zeggen dat ik centjes heb verdiend hier.

Omdat ik nog niet genoeg gelopen had ben ik nog met een gratis bustour van Spray mee geweest. Een goede manier om mensen te leren kennen en al een beetje te proeven hoe het is om met deze maatschappij te reizen. Vandaag had ik een bridgeclimb en werd ik toch overgehaald een bungyjump te doen, het is namelijk uitgevonden in Nieuw Zeeland. Het was een kleine bungy; 40 meters omlaag richting groenblauw water. Als een pinguïn schuifelde ik naar het randje en dan moet je die sprong maken. Waar ben ik aan begonnen was wat ik dacht op het moment dat ik naar beneden viel, maar lang kon ik niet er over nadenken, want ik werd gedipt in het water en moest duiken!

Momenteel ben ik gearriveerd in Paihia, Paihia dat betekend goed hier. En dat is zeker, gearriveerd op een zonnige en warme dag en het ligt aan de zee. Hier wil ik een baan zoeken en vinden op het programma, dus duim voor me!

Koelkasten, Sauna’s en vierkante ogen

De titel somt een groot deel van wat de heenreis voor mij heeft betekent. De vliegvelden, vliegtuigen, hotels en winkels/bars hadden allemaal de airco enorm koud staan. Vooral in Singapore leidden tot grote contrasten met buiten een gratis sauna en binnen liep je letterlijk koelkasten binnen. Het resultaat voor mij is dan ook naar vier dagen een kleine verkoudheid.

Maar eerst even terug naar het afscheid. Op dinsdag stonden we rond half vijf 's morgens op Schiphol waar langzaam iedereen van mijn groep aan kwam druppelen. Om vijf uur werd er gezamenlijk ingecheckt en toen was het moment van dag zeggen echt aangebroken. Mijn lieve mama had al langer de waterkraan open gezet en ook Linda moest huilen. Na enkele stevige knuffels, kussen en redelijk goede pogingen zelf niet compleet in tranen uit de barsten, ging ik samen met de rest van de groep daadwerkelijk door de douane. Via Londen vlogen we naar Singapore. Na deze vliegtocht leken mijn ogen al een redelijk vierkante vorm aan te nemen. Want slapen op de vlucht ging me niet goed af en ging ik maar films kijken.

‘s Morgens kwamen we aan in Singapore en voelde iedereen zich smerig en hadden we zin ons op te frissen en om te kleden. De teleurstelling was dan ook bij iedereen van het gezicht af te lezen toen bleek dat we eerst nog een zo'n drie uur durende tour door de stad voor de boeg hadden en we pas rond 3 uur onze hotelkamer(hokje) in konden. De tour voerde ons langs Chinatown, waar de boeddhistische tempel enorme indruk op ons wist te maken. Verder gingen we naar een beeld dat symbool stond voor Singapore, een enorm mooi park en een edelstenenslijperij. Toen we eindelijk onze hotelkamer op mochten, bleek deze kleiner te zijn dan mijn oude studentenkamer en kon wanneer je wilde, gebruik maken van de wc en de douche tegelijkertijd. Na lekker te hebben liggen dobberen in het zwembad, Little India een klein beetje te hebben verkend en te hebben gegeten vertrokken we naar de bar. Eerst een dicht bij het Hostel en later naar een plek met meerdere kroegen en erg hoge drankprijzen. De rest ging na een drankje weer terug naar de andere bar en ik besloot mijn bed op te zoeken.

De volgende dag was het weer tijd voor onze vliegreis richting Australië en voor al mijn reisgenoten de eindbestemming. We kwamen er 's avonds aan en trokken nog even de stad in om wat te eten. Na een uurtje of vier/vijf aan slaap ging mijn wekker alweer en vertrok ik dit keer in mijn eentje richting het vliegveld. Het laatste stukje van de reis was aangebroken en dus stimuleerde ik in het vliegtuig voor het laatste maal mijn vierkante ogen met naar een schermpje staren.

Uiteindelijk rond twee uur/half drie zag ik Nieuw Zeeland door de wolken heen verschijnen en werd ik met een stralend blauwe lucht en een warm zonnetje ontvangen. Laat het avontuur maar beginnen!