samen in de campervan

Picton was mijn eerste stop op het zuideiland Hier heb ik 2 ½ dag doorgebracht en ondanks het een klein plaatsje was heb ik me niet verveeld. In Picton zaten namelijk een aantal vrienden van me uit Raglan en dat betekende bijkletsen!

Maandag was het gelukkig weerzien met mijn ouders en gingen we samen op pad. Eerst richting het Abel Tasman National Park, waar we een mooie wandeling hebben gemaakt en ook 3 dagen tussen de kippen, kuikens en een eend hebben geleefd. Deze waren overigens heel blij met ons, want elke dag konden ze weer genieten van een buffet van broodkruimels en muesli. Midden op een strand in Abel Tasman kwam ik overigens nog mijn maatje tegen van de Stray bus en die bleven we tot aan Wanaka steeds weer tegenkomen.

Na Abel Tasman reden we door richting Franz Josef, met een nachtelijke tussenstop in het relatief lelijke Greymouth en de dag erna hebben we ons nog begeven in het wilde westen van Nieuw Zeeland door Shantytown te bezoeken en hebben mam en ik ons nog begeven in het groene goud, namelijk Greenstone oftewel Jade, door het stadje Hokitika te bezoeken.
Ook in Franz Josef stonden we weer twee nachtjes en hebben we een paar uurtjes kunnen doorbrengen in en op de gletsjer. Midden op de gletsjer verloor mama ook nog even haar lens en begon de onmogelijke zoektocht naar de contactlens op het ijs. 10 minuten later vond pap hem wonderbaarlijk genoeg toch terug. Na ons het gletsjer avontuur was het tijd voor een ouderloos avontuur, namelijk mijn skydive! Er waren 6 mensen voor de skydive en ik was bij de gelukkige eerste 3 personen die mochten springen. Na ons met 10 man in het kleine vliegtuigje te hebben gepropt stegen we op en het uitzicht was magnifiek, de zee, de bergen, de gletsjer en regenwoud kon ik allemaal zien in een oogopslag. Een meisje sprong voor mij op een lagere hoogte en de andere sprong van hoger dus ik mocht als 2de springen. Hoewel springen, ik hoefde eigenlijk niks te doen, ik werd gewoon uit het vliegtuig geduwd! En wat een super gevoel zeg, de adralinekick komt alweer terug door er over te schrijven. Eerst een 60 seconden lange vrije val, waarbij ik ook door de wolken viel en daarna zweefde we rustig richting de grond.

Na deze avonturen zijn we vertrokken naar Wanaka, waar we ons alweer vergaapten aan de mooie uitzichten en onszelf hebben uitgedaagd door een wandeltocht te doen die gehele route alleenmaar steeg en op de terugweg dus alleenmaar daalde, we voelden ons dan ook behoorlijk stijf de dag erna.

Via Queenstown zijn we naderhand doorgegaan richting te Anau en Milford Sounds. En hoewel het in Milford Sounds alleen maar regende, maakte dit de fjord en bergen alleen maar mooier door de enorme hoeveelheid watervallen en watervalletjes die ontstonden hierdoor. Jammer genoeg bleek mijn tentje de hoeveelheid regen niet aan te kunnen en mocht ik een avondje doorbrengen in een echt bed.

Ondertussen heb ik al weer een tijdje geleden afscheid genomen van mijn ouders en ben ik weer alleen op pad.

no time for sleep!

De 3de van januari heb ik Wellington verlaten en heb ik de bus gepakt richting Rotorua. Sindsdien is het maar een drukke bedoening. 4 januari was het eindelijk tijd voor een bezoekje aan Hobbiton: De woonplaats van de hobbits uit de lord of the rings film. Het was absoluut prachtig! Allemaal die kleine huisjes in de heuvels. Voordeel was dat het voor de film, the Hobbit, de hele set opnieuw gebouwd is, om permanent te blijven te bestaan. Nadeel is doordat de film nog niet uit is, ik geen foto's van Hobbiton online kan zetten, dus even geduld totdat ik thuis ben!

Op de bus terug naar Rotorua besloot ik mee te gaan met een Engels meisje naar paradise valley, een soort natuurpark. Ook dit was erg leuk, met veel moeite moesten ze me wegtrekken bij het leeuwenwelpje van 4 en half maand oud en die je mocht aaien!

5 januari startte mijn Go East toer van Stray, en de naam zegt het al we gingen naar het oosten. Het weer werd alsmaar beter en tegen de tijd dat we onze eerste stop bereikte was de lucht mooi blauw. Ons verblijf was een klein paradijs: op een afgelegen locatie, meteen aan zee was ons verblijf tegen de heuvel aangebouwd en een klein watervalletje lag naast dit huis. Een middag dobberen in de kajak op zee en zonnebaden was dan ook toepasselijk. ‘s avonds werd er gebarbecued en naderhand verzamelden we ons rond het kampvuur. De dag erna vervolgden we onze weg richting Gisborne en stopten we nog op enkele plekjes. Zo heb Ik Nieuw Zeelandse langste pier mogen bewandelen, een prachtige maorikerk bezocht en Nieuw Zeelands oudste ‘kerstboom' (geen dennenboom) gezien. Gisborne op zichzelf vond ik een behoorlijk saaie stad, maar de surfshack waar we verbleven had ook weer een prachtige locatie, zon zee, strand en wei, wat wil je nog meer!

Op de terugweg naar Rotorua begon de lucht steeds meer te betrekken en de hemel barste dan ook open. Dit betekende weinig goeds voor mijn geplande skydive in Taupo, want met regen gaan ze niet, dus het was pech voor mij. Aan de andere kant Nieuw Zeeland heeft nog meer plekken waar ik dit kan doen dus die skydive gaat nog wel gebeuren! De dag erna hebben we de Tongariro Crossing gedaan, en hoewel ik hoopte om Mount Doom te zien, was mijn zicht hoofdzakelijk beperkt tot de 5 mensen voor mij en maakte de regen, mist en wind het een hele andere ervaring dan gedacht. Gelukkig konden we die avond slapen in een bed met een fatsoenlijk matras in een uitstekende lodge!

Onze laatste stop voor wellington was Blue Duck Station, een boerderij in de middle of nowhere, met weinig mogelijkheden om de buitenwereld te bereiken. Het was absoluut prachtig. Hun hoofdproduct is manuka honing en het beschermen van de natuur op hun omvangrijke boerderij, zo woont hier de praktisch uitgestorven blue Duck op hun grond! Tijdens de 4wd toer over de boerderij had onze groep het geluk om er 2 te spotten!

Nu ben ik weer in wellington en maak ik hier de buurt nog even onveilig. De 14de zal ik voet zetten op het Zuideiland. Na een paar dagen zullen mijn ouders ook hier arriveren en dan aan we samen in de campervan een stuk van het Zuideiland rondreizen.

Een kerstfeest voor 'king and queens' & NYE

Gelukkig Nieuwjaar iedereen, ik hoop dat jullie een goede jaarwisseling hebben gehad, ik wel in ieder geval. Hopelijk zijn jullie de kerstdagen ook goed doorgekomen zonder rekening te hebben hoeven te houden ‘dat elk pondje gaat door dat mondje!'

Mijn kerst was zeer interessant en gezellig, maar regelmatig ontbrak dat kerstgevoel. Kerstavond kwam misschien nog het dichtste in de buurt. We hadden een groot diner bereid en stonden met een paar man al vanaf een uur of 2 in de keuken om ons feestmaal te bereiden. Lam voor de vleeseters, falafel voor deze lieve vegetariër, asperges, bloemkool, stokbrood met kruidenboter, alles was aanwezig. En hoewel we na dit feestmaal behoorlijk volgepropt waren gingen we toch nog even door met een huisgemaakt dessert; appelkaneel muffins en tiramisu! Waren wij toch even in de hemel belandt! Nadat er ook nog overvloedig alcohol had gevloeid, zat ik de dag erna toch alweer gezellig voor de computer om met mijn papa en mama te skypen, niet helemaal het zelfde idee als thuis zijn op kerstavond maar wel erg leuk! Daarna snel aan de slag met de Kerstmanmuts brownies en op naar de familiepicknick van onze bazen! De picknick was in het park en het zonnetje scheen en de minstens de helft van ons had een kater, dus er werd vooral veel relaxed. Na een paar uur eten drinken en gezelligheid gingen we weer terug naar de gevangenis. Hier brachten mijn idee in uitvoering om een watergevecht te houden! Ik had 200 waterballonnen aangeschaft maar die waren al snel geheel opgebruikt en gingen we over op de potten en pannen, helemaal doorweekt tot op het ondergoed natuurlijk. Een sprintje naar de zee leek volgens een paar van ons dan ook toepasselijk en we eindigde de middag door met kleren en al te gaan zwemmen.

De week tussen kerst en oud op nieuw was tevens mijn laatste week in de gevangenis, dus eten kopen probeerde ik te vermijden, voorbereidingen werden weer getroffen en de laatste dag was het afscheid nemen ook weer van de partij. Hoewel van sommige ‘inmates' was ik nog niet af want we gingen oud op nieuw vieren in wellington. Na een busrit van een uur of 6 kwam ik aan in Wellington en werd ik opgepikt door Camilla een ‘ex-gevangene' die naar wellington was verhuisd. Samen met haar en Malin gingen we ons samen voorbereiden voor een gezellige avond uit. Rond een uur of 9 trokken we de deur achter ons dicht en gingen we op naar de stad, waar we alle anderen ook weer zouden zien en onze oud op nieuw viering echt zouden beginnen. Samen even wat eten halen en daarna op naar de kroeg en discotheek! Het was een gezellige avond!

Na een paar dagen bijkomen is het nu dan ook weer tijd om echt op pad te gaan! Morgen weer een dagje in de bus, dag erna een bezoekje aan Hobbiton, skydiven en nog veel meer staat er op de planning.

kersttijd in een omgekeerde wereld

Hey iedereen, genieten jullie al van het winterseizoen en zijn alle kerstcadeaus al aangeschaft? Hier heb ik de laatste twee dagen ook mogen genieten van relatief koud weer en dat terwijl het hier in Nieuw Zeeland zomer is! Maar over het algemeen mag ik niet klagen, want er zijn ook genoeg zonnige dagen.

Ik heb al een tijdje niet meer geblogt en dat heeft slechts een reden; er gebeurd niet veel in mijn leven op het moment. Hoofdzakelijk bestaat mijn leven uit of werken in de gevangenis of in het café en dan daarnaast op elke donderdag naar de pubquiz en nog enkele avondjes gezellig uit of in de gevangenis met de inmates. En hoe gezellig deze routine ook mag zijn, ik kijk er stiekem toch wel naar uit om weer op pad te gaan.

De enige dingen die misschien nog een beetje voor afwisseling zorgen hier in Napier, is dat we ons op een spooktocht in onze eigen gevangenis zijn gegaan. En onze spookkat Basil, die qua gezicht lijkt op een oude gevangene uit de 60-er jaren, die soms op de raarste momenten kan opduiken. Ze lijkt op de gevangene omdat ze een halve ginger snor heeft en de andere kant zwart zoals Basil ook had omdat hij aan een kant zijn gezicht verbrand had. Zelfs mijn spookkamergenoot Roland Herbert Edwards, de schizofreen die zijn gehele familie vermoordde, lijkt zijn bezoekjes aan de inwoners van zijn kamer te beperken tot slechts zijn geboorte dag. Toevallig valt deze in juli en dus niet in mijn verblijfsduur in deze gevangenis.

Maar voordat ik weer op pad ga is er eerst nog kerstmis! Hoewel de kerstversiering overal ophangt en de kerstliedjes luid in elke winkel uit de speakers klinkt, is het toch wel een beetje raar, kerst in de zomer. Al die kerstfilms en winterse taferelen lijken namelijk volledig misplaats in de zomerse setting. Maar in ieder geval we maken er zeker het beste van maken met de kerstdagen. Verscheidene dingen staan al op de planning, zoals het maken van muffins en Kerstman brownies ( brownies met een kerstmutsje). Verder zijn we als personeel uitgenodigd voor de familiekerstviering van de baas en gaan we een soort grote picknick in het park houden. En willen we gaan barbecueën op het strand en heb ik geopperd om een waterballonnengevecht te houden, omdat een sneeuwballengevecht onmogelijk is.

Vlak daarna zal ik echter weer op pad gaan. Oud op nieuw zal ik nog vieren met de inmates, alleen niet meer in Napier. We gaan namelijk naar Wellington met een aantal mensen. Daarna heb ik echter mijn tijd uitgezeten in Napier Prison en ben ik weer op vrije voeten!

Een combinatie van Nederlandse lekkernijen en Nieuw Zeelandse schoonheid

Hoewel Nieuw Zeeland als een westers land veel overeenkomsten heeft met onze als Nederland/Europa, zijn er toch ook duidelijke verschillen. Ten eerste natuurlijk geen Sinterklaas. Dus pepernoten zijn moeilijk te verkrijgen, gelukkig was er een dutchshop op 20 minuten afstand met de auto van Napier en heb ik een lieve tante die me wil verwennen. Ten tweede waar wij praktisch elke vierkante meter hebben vol gebouwd zijn hier enorme open vlaktes waar je geen een huis tegenkomt. Ten derde waar ons kikkerlandje momenteel de winter is aan het inluiden, is hier de zomer van start gegaan. Dagen worden hier juist langer waar ze bij ons korter zouden worden. En kerstmis zal hier eerder gevierd worden met een barbecue op het strand dan met een knetterend haardvuurtje en een gourmetstel op de tafel. Tot slot waar wij rechts rijden, rijden ze hier links. Dus het is niet rechts, links, rechts kijken als je oversteekt, maar links, rechts, links.

Een week geleden had ik een roadtrip met 2 van mijn ‘inmates' en sommige verschillen hebben we omarmd terwijl we anderen een klein beetje hebben doorbroken. Zo heb ik natuurlijk die dutchshop bezocht die in een nabijgelegen stad ligt. Na een minuutje of 20 te hebben doorgebracht hier, was mijn winkelmandje volgeladen met allerlei Nederlandse lekkernijen. Pepernoten, speculaas, schenkstroop, een goed stuk kruidenkaas en natuurlijk drop waren allemaal dingen die ik mee naar huis heb genomen.

Verder hebben we veel natuurgebieden bezocht en genoten van de stilte en rust hier. Een weg die we besloten te nemen omdat er veel natuurreservaten op deze weg lagen bleek voor zo'n dikke 50 kilometer volledig onverhard te zijn. Prachtige uitzichten namen onze adem weg en anders was het wel de wind die ons soms bijna wist weg te blazen. Halverwege de trip besloot overigens een gokje te wagen en michal, de gelukkige eigenaar was van ons vervoer voor ons dagje uit, of ik misschien een keertje in zijn auto mocht rijden. Wonder boven wonder zei hij ja en dus mocht ik op de onverharde weg achter het stuur te kruipen. Hij genoot er overigens zo van om eens niet de chauffeur te zijn, dat ik uiteindelijk de hele weg terug naar huis heb gereden. Dus ik ben uiteindelijk naar drie maanden ontgroend met links op de weg rijden. Soms zocht ik de koppeling bij de deurhendel en zette ik de ruitenwissers aan in plaats van de knipperlichten, maar voor de rest ging het enorm goed. Ook hebben we de lange dagen omarmd door weg te blijven van de gevangenis tot een uur of 8.

Ik geniet van mijn tijd hier en van mijn duur betaalde Nederlandse lekkernijen aan de andere kant van de evenaar. Hoop dat jullie allemaal genieten van een leuke Sinterklaas!

En nog een feitje, waar wij midgetgolf zouden gaan spelen, spelen de mensen hier minigolf, de Britse jongens waar ik vandaag mee ging minigolfen keken me namelijk heel raar aan toen ik onze Nederlandse definiëring voor dit spel gebruikte!

Welcome to Napier Prison!

Momenteel vertoef ik op een historische plek voor Nieuw Zeeland. Gebouwd en geopend in 1862, maakt Napier Prison het oudste strafrechtelijk gebouw in Nieuw Zeeland. De gevangenis werd voor het eerst gesloten in 1989, maar werd al gauw weer opnieuw geopend, omdat de nieuwe gevangenis in de nabijgelegen stad Hastings overbezet was. In 1993 werd Napier Prison definitief gesloten.

De gevangenis zit vol met gebeurtenissen en verhalen. Executies werden hier uitgevoerd, ontsnappingen vonden veelvuldig plaats en de gevangenis doorstond de aardbeving van 1931 die praktisch geheel Napier vernielde.

Tussen 1872 en 1889, vond de 'leukste' entertainment van die tijd meerdere malen plaats in de gevangenis, namelijk de executies. Mensen legden 1 (60/70 euro) of 2 (120/140 euro) shillings neer om de ophangingen te mogen bijwonen. De toeschouwers waren hoofdzakelijk vrouwen en kinderen omdat de executies altijd om 8 uur 's morgens plaats vonden. De meeste van de ophangingen hier in Napier Prison werden uitgevoerd door de enige publiekelijk bekende beul van Nieuw Zeeland; Tom Long. Deze man maakte een hele show van de ophangingen met zijn uitklapbare galg en door het verkopen van stukken het touw waar hij de mensen aan ophing. Hij reisde op deze manier door heel het land en werd dan ook een rijk man. Jammer genoeg kreeg hij niet veel tijd om van zijn rijkdom te genieten, want kort nadat hij met pensioen was gegaan en een mooi huis op het platteland had gekocht, verloor hij zijn leven doordat hij onder een vallende boom terecht kwam. Over karma gesproken.

Men wist ook veelvuldig te ontsnappen uit de gevangenis. Ze hadden vele uitwegen, maar dat de gevangenen hun eigen kopie van de ‘loper' hadden beschouw ik als zeer bijzonder. Veel van de gevangenen kwamen echter uit zichzelf terug na een avondje de bloemetjes buiten hebben gezet. Dit had verscheidene redenen. Ten eerste werd je opnieuw opgepakt werd gevangenis straf met 26 jaar verhoogd en als je slechts voor één jaar in de gevangenis zat was dat geen aanlokkelijke optie. Daarnaast was de gevangenis de beste plek om drugs te verkopen, bezoekers werden namelijk alleen gefouilleerd bij binnenkomst en niet wanneer ze de gevangenis verlieten. De gevangenen 'ontsnapten' dus met regelmaat voor een ‘drugsrun'.

De aardbeving van 1931 was met een 7.8 op de schaal van Richter zwaarder dan die van afgelopen jaar in Christchurch. Huizen die niet waren ingestort door de aardbeving, gingen ten onder aan de meerdere vuurzeeën die ontstonden door de aardbeving. De gevangenis stortte niet in doordat het is gemaakt van hout en verschoof alleen op sommige plaatsen. Veel celdeuren waren verbogen door deze verschuiving en sommige van de gevangenen, die niet aan het werk waren in de steenhouwerij, zaten nu letterlijk gevangen in hun cel. Gelukkig bleken vele gevangen zich tijdens deze tijd van crisis zich van hun goede kant te laten zien. Degenen die aan het werk waren in de steenhouwerij, en niet gedood waren of gewond, kwamen terug met hun pikhouwelen en hielpen de mee de muren rondom de celdeuren neer te halen of gingen in de stad om daar de getroffenen te helpen. De straf van deze gevangen werd naderhand ook gereduceerd. De gevolgen van de aardbeving zijn nog steeds zichtbaar in de gevangenis.

Hopelijk hebben jullie genoten van deze korte tour door de geschiedenis van Napier Prison!

De vrije gevangene

Wie had ooit gedacht dat leven in een gevangenis zo comfortabel kon zijn. Als je dacht dat ik opgesloten zou in een cel met slechts een dun matrasje en een dun lakentje, dan zat je mooi fout. Ik heb een eigen kamertje met weer eens mijn eigen wc en wastafel na 2 maanden. En zowel het matras en het dekbed zijn van relatief goede kwaliteit. Er is een prachtig tuintje, een aantal ronddwalende geesten, een mooie omgeving en leuke collega's/inmates. Regelmatig doen we gezamenlijke dingen; variërend van barbecueën, halloween tours organiseren tot simpele dingen zoals samen boodschappen doen of pizza halen. En zo nu en dan krijgen ook nog gratis snoep en cake van onze bazen. Het is een klein backpackers paradijs hier in Napier Prison.

Mijn eerste week bestond voornamelijk uit het leren van mijn script voor mijn baantje als ‘tourguide', en met tours meegaan gegeven door mijn collega's. Ik vond het erg interessant om zoveel te leren over de geschiedenis van deze gevangenis, diens gevangenen en huidige geesten. Op het moment dat ik gevoel had dat ik de geschiedenis wel kon dromen, was het dan ook gelukkig eindelijk tijd voor mijn eerste tour.

Een uitdaging echter aan deze tour was, dat het meteen voor een groep van vijftien mensen was. Ik hoefde de tour niet per se te doen, maar voor mijn gevoel maakte het niet uit of een eerste tour is voor 3 mensen of 15, spannend is het altijd. Dus donderdagochtend stond ik om 9 uur klaar om deze groep studenten te ontvangen. De groep bestond hoofdzakelijk uit jonge meiden en er was een goede klik. Zij stelden vragen, ik stelde vragen en er was een goede interactie gaande. Ik kreeg alleen maar positieve reacties en de begeleidster van de groep kon het zelfs bijna niet geloven dat het mijn eerste tour was. Dat was natuurlijk wel even goed voor mijn zelfvertrouwen.

Ik kan echter niet al mijn uren opvullen met alleen tours geven, dus ik heb ook nog andere taken. Zo moet ik regelmatig de receptie beheren en de gevangenis openen en sluiten. Daarnaast runnen ze nog een ander bedrijf ‘Citywalkz'. Ze doen onderzoek naar steden en diens bezienswaardigheden en maken tours voor deze steden. Momenteel doe ik onderzoek naar de stad Ketchikan.

Verder lijkt Napier de stad te zijn waar ik wat langer ga blijven hangen. Via mijn collega hier in de gevangenis heb ik namelijk een baantje in een soort eetcafé gevonden. Zij had dit baantje in eerste instantie zelf, maar ze is gestopt omdat ze volgende week gaat vertrekken, dus we hebben gewoonweg de grote wisseltruc uitgevoerd. Ik hoef geen kapitalen te verdienen, maar zolang mijn saldo op mijn bankrekening op gelijk niveau blijft ben ik al erg tevreden. Hoewel het natuurlijk geen kwaad kan als mijn saldo een klein beetje stijgt.

Napier is overigens geen slechte plek om langer te blijven hangen. De stad heeft meer sfeer dan de vele steden die ik tot nu heb bezocht, er is een kustlijn die tot aan de horizon reikt en bergketens op de achtergrond.

Elk einde is ook een nieuw begin

De Worldcup Rugby is gewonnen door Nieuw Zeeland. Deze overwinning lijkt precies wat ze nodig hebben om weer wat nieuwe positieve energie op te doen na de aardbevingen de Christchurch hebben geteisterd en de ramp met het schip Rena waarvan men de rotzooi nog steeds is aan het opruimen. Naast dat de rugby worldcup op zijn einde is gekomen is ook mijn tijd in Tauranga op zijn einde. Ik heb hier anderhalve week doorgebracht en het was een tijd van zowel rust als onrust.

Veel heb ik niet uitgevoerd in deze tijd, wandelen, zoeken naar baantjes op internet en dat soort dingen vulde het grotendeel van mijn dag. Verder heb ik veel opgetrokken met een jongen uit Napier, een jongen uit Argentinië en een meisje uit Ierland. Pizza maken, enge films kijken en stiekem wijn drinken na de toegestane tijd (10 uur s'avonds). Maar dit rustige leventje veroorzaakte voor mij tegelijkertijd een soort onrust. Want elke dag verspilde ik als het ware met niks doen. Daarnaast zit je alleen maar te wachten op reacties voor baantjes, terwijl jij je geldbron sneller omlaag ziet gaan dan je daadwerkelijk zou willen.

Werk zoeken in Tauranga bleek me niet zo aan te spreken. Het is een mooie stad, maar de meeste backpackers die ik hier ontmoette hadden niet echt de baantjes die ik me zelf zie doen. Ik ben niet super kieskeurig, maar ik ga niet in een visfabriek werken. Althans niet zolang de geldnood nog niet heel hoog zit.

Dus ik heb via internet een aantal dagen gezocht en gesolliciteerd op baantjes en WWOOF adressen. Het maakte me niet zoveel uit wat zolang het me maar een beetje geld bespaart. En na op verscheidene dingen te hebben gereageerd, was er uiteindelijk dat verlossende antwoord: hereby I want to offer you the position! Het is weer een baantje slechts voor accommodatie, maar het is wel een wat uitdagender baantje dan het werken in een hostel. Ik ga namelijk werken in de Napier prison, een oude gevangenis, waar tegenwoordig allerlei toers en dergelijk worden gehouden. En voor 3 uur per dag werk krijg ik van hun een eigen cel. Ik zal ook toers moeten geven mensen helpen aan de kassa en dergelijke!

Het was een gezellige tijd in Tauranga en uiteindelijk ook een leerzame tijd. Zo zijn er bepaalde dingen die ik niet zal willen doen, dit is voor mij echt een working holiday. Poetsen van wc's vind ik echt niet erg, maar werken in visfabriek valt toch buiten mijn laantje. Daarnaast heb ik geleerd om mijn rust te bewaren als ik even niks om handen heb, een klein beetje in ieder geval. En mijn laatste lesje dat ik heb geleerd is dat je ook zonder iets fout te hebben gedaan in de gevangenis kan belanden!