Na een hele leuke tijd in Airlie Beach te hebben gehad gingen we op pad richting Cairns, een trip die ons zo'n 2 dagen zou gaan kosten. De eerste dag was een erg lange en zweterige dag; we dreven bijna de auto uit door al dat zweet dat we produceerden en we waren dan ook blij om de camping in Mission Beach te bereiken en hier een frisse duik in het zwembad te nemen. Mission Beach zelf was erg uitgestorven en we konden nog met moeite wat eten vinden voor die avond. We vonden het dan ook niet erg om de dag erna weer te vetrekken.

De afstand van Mission Beach naar Cairns nog maar klein en na 2 uurtjes rijden waren we dan ook op onze eindbestemming. We zochten een hostel uit die op het eerste oog er goed uitzag, maar relatief weinig voorstelde. Daarna begaven ons richting de Lagoon die direct voor ons hostel lag, waar we weer lekker konden zwemmen en zonnebaden. Ook namen we de beslissing om meteen de auto in te gaan leveren en daar geen omkijken meer naar te hebben.

Veel hebben we overigens niet meer uitgevoerd in Cairns, een kleine week hebben we daar doorgebracht, maar meer dan relaxen bij de Lagoon, winkelen, lekker gaan eten (koken hadden we ook geheel opgegeven) en uitgaan stond er bij ons niet op de planning. We kwamen ook nog mensen tegen van onze boot trip in Airlie Beach; de eerste twee avonden uit werden doorgebracht met onze lieftalige Duitse vrienden Carolien en Sandra en onze laatste twee avonden hadden onze vriendin Dali zich weer bij ons gevoegd en heeft ze zich weer lekker kunnen vermaken om linda's en mijn ‘avonturen'. Het afscheid nemen was dan ook natuurlijk niet leuk, maar het uur van vertrek was aangebroken was uiteindelijk toch aangebroken.

Met pijn in ons hart, stapten we op het vliegtuig om weer richting huis te vertrekken. Een heel onwerkelijk gevoel, en hoewel we richting huis waren aan het vliegen voelde het altijd heel erg onrealistisch. Meer dan 30 uur vliegen en 4 verschillende vliegtuigen later stonden we dan weer op Schiphol Amsterdam. We werden vrolijk ontvangen door Robert, Petra en mama en mochten daarna nog een 2 en half uur in de auto richting Limburg zitten. Hier namen Linda en ik na 5 weken voor even afscheid van elkaar, met nadruk op even, want 2 uur later waren we al weer bij elkaar bij mij thuis, om onze thuiskomst te vieren met onze ouders, mijn zus en vriendjes en vriendinnetjes!
De reis is dus weer voorbij, maar elk einde betekent ook weer een nieuw begin, dus wie weet wat er weer op mijn pad komt. Momenteel voelt het thuis zijn nog echter niet reëel, ben ik nog aan het bekomen van mijn jetlag en verbaas ik me telkens weer over de hoeveelheid kleding die ik heb als ik mijn klerenkast open!

Ik hoop in ieder geval dat jullie via mijn blog lekker hebben kunnen meegenieten van mijn reis en dat we snel er in het echt over mogen bijkletsen!