Zo breekt het moment alweer aan dat ik mijn laatste blog vanuit Nieuw Zeeland op een hobbelende busrit richting Auckland schrijf. En morgen upload ik deze blog hopelijk met het gratis internet in mijn hostel in Melbourne Australia, maar om bij de les te blijven eerst een kleine terugblik op mijn laatste 2 weken in Nieuw Zeeland.

Na mijn WWOOF-gezin in Rangiora gedag te hebben gezegd, begon de lange reis terug omhoog richting Paihia, samen met andere WWOOF-er, Hervé, die dezelfde kant op moest. Hij had een auto dus dat gaf wat meer vrijheid dan met de bus. De reis omhoog was mooi, via Kaikoura gingen we naar Picton en met de ferry richting Wellington.

In de buurt van Kaikoura liepen we na onze koffiestop even een klein strandje op om wat foto's te maken van de omgeving en vielen we bijna letterlijk over 2 grote zeehonden. Wij natuurlijk zo dicht mogelijk bij ze proberen te komen, zonder hun rust te verstoren om een aantal mooie foto's te maken. Hadden wij even letterlijk het gevoel met onze neus in de boter te zijn gevallen. Daarna nog met het zoute schuim gespeeld bij the ‘Salty Works' om ons daarnaast door de scenische route te haasten omdat we bang waren de ferry te missen. Het gehaast bleek echter voor niks te zijn, want de ferry was 3 uur vertraagd.

Na een uiteindelijk dan een zeer korte nacht in ‘Windy Wellie' gingen we verder op het noordeiland; we besloten een snelweg te nemen die the Forgotten World Highway werd genoemd en ons prachtige uitzichten wist aan te bieden. Het was adembenemend. De dag erna hadden we niet meer zo heel veel kilometers te overbruggen, dus namen we een kleine omweg om even op het strand van Raglan rond te lopen, het laatste stukje richting Auckland heb ik met de trein, Veolia, gedaan. In Auckland weer een paar oude ‘inmates' uit Napier tegen het lijf gelopen en wat laatste dingetjes geregeld, om 2 daagjes later voor mijn laatste anderhalve week richting Paihia (mijn tweede thuis) te vertrekken. Weinig bekenden waren over, maar nieuwe vrienden waren snel genoeg gemaakt en met de oude bekenden werd natuurlijk bij gekletst.

Mijn laatste weekend Nieuw Zeeland ben ik nog op een cruise geweest, op the rock. Een aantal vrienden, die ik gemaakt had in Paihia in september, werkten op deze boot, dus het voelde als een goede afsluiter. Het was dan ook een super weekend ondanks dat het weer niet al te goed was, van vissen, snorkelen tot gaan kajakken in het donker, terwijl het water oplicht bij elke beweging die je maakt in het water. Daarom moest er nog gezwommen worden ‘s nachts om die mooie fluorescerende (sneeuw) engeltjes in het water te maken. En toevallig was ook nog mijn toergids van mijn dagje uit in Auckland op de boot, hoezo Nieuw Zeeland is klein.

Met pijn in mijn hart heb ik afscheid genomen van Nieuw Zeeland vandaag. Ik heb er een hele hoop mooie herinneringen en vrienden mogen maken en als het niet zo ver van Nederland af was had ik graag langer willen blijven. Maar geen tijd om lang te treuren, want ik zit nu in Melbourne en hoewel het einde van mijn reis in zicht komt heb ik nog 6 weekjes Australië in het vizier! Nog eerst een dikke week op mijn eigen houtje Melbourne en Sydney een beetje verkennen en dan zal Linda zich de 29ste bij me voegen.