Back to Real Life
Na een hele leuke tijd in Airlie Beach te hebben gehad gingen we op pad richting Cairns, een trip die ons zo'n 2 dagen zou gaan kosten. De eerste dag was een erg lange en zweterige dag; we dreven bijna de auto uit door al dat zweet dat we produceerden en we waren dan ook blij om de camping in Mission Beach te bereiken en hier een frisse duik in het zwembad te nemen. Mission Beach zelf was erg uitgestorven en we konden nog met moeite wat eten vinden voor die avond. We vonden het dan ook niet erg om de dag erna weer te vetrekken.
De afstand van Mission Beach naar Cairns nog maar klein en na 2 uurtjes rijden waren we dan ook op onze eindbestemming. We zochten een hostel uit die op het eerste oog er goed uitzag, maar relatief weinig voorstelde. Daarna begaven ons richting de Lagoon die direct voor ons hostel lag, waar we weer lekker konden zwemmen en zonnebaden. Ook namen we de beslissing om meteen de auto in te gaan leveren en daar geen omkijken meer naar te hebben.
Veel hebben we overigens niet meer uitgevoerd in Cairns, een kleine week hebben we daar doorgebracht, maar meer dan relaxen bij de Lagoon, winkelen, lekker gaan eten (koken hadden we ook geheel opgegeven) en uitgaan stond er bij ons niet op de planning. We kwamen ook nog mensen tegen van onze boot trip in Airlie Beach; de eerste twee avonden uit werden doorgebracht met onze lieftalige Duitse vrienden Carolien en Sandra en onze laatste twee avonden hadden onze vriendin Dali zich weer bij ons gevoegd en heeft ze zich weer lekker kunnen vermaken om linda's en mijn ‘avonturen'. Het afscheid nemen was dan ook natuurlijk niet leuk, maar het uur van vertrek was aangebroken was uiteindelijk toch aangebroken.
Met pijn in ons hart, stapten we op het vliegtuig om weer richting huis te vertrekken. Een heel onwerkelijk gevoel, en hoewel we richting huis waren aan het vliegen voelde het altijd heel erg onrealistisch. Meer dan 30 uur vliegen en 4 verschillende vliegtuigen later stonden we dan weer op Schiphol Amsterdam. We werden vrolijk ontvangen door Robert, Petra en mama en mochten daarna nog een 2 en half uur in de auto richting Limburg zitten. Hier namen Linda en ik na 5 weken voor even afscheid van elkaar, met nadruk op even, want 2 uur later waren we al weer bij elkaar bij mij thuis, om onze thuiskomst te vieren met onze ouders, mijn zus en vriendjes en vriendinnetjes!
De reis is dus weer voorbij, maar elk einde betekent ook weer een nieuw begin, dus wie weet wat er weer op mijn pad komt. Momenteel voelt het thuis zijn nog echter niet reëel, ben ik nog aan het bekomen van mijn jetlag en verbaas ik me telkens weer over de hoeveelheid kleding die ik heb als ik mijn klerenkast open!
Ik hoop in ieder geval dat jullie via mijn blog lekker hebben kunnen meegenieten van mijn reis en dat we snel er in het echt over mogen bijkletsen!
'I got a (vakantie) feeling!'
Na Manly hebben we ons namelijk een weg gebaand richting Byron Bay, een stadje dat het woord vakantie in zijn geheel uitademt. Een prachtig strand, veel leuke winkeltjes en leuke bars. Jammer genoeg voor ons wilde het weer niet mee doen met het vakantie idee en regende het bijna de gehele tijd dat we daar waren. Ons tentje, die ons zo'n 40 dollar heeft gekost (zo'n 32 euro voor degene die het interesseert) wist gelukkig al deze regen en windstoten te overleven hoewel het soms wel even spannend was. Veel op het strand liggen was er voor ons niet bij, maar we wisten ons wel te vermaken voor de aantal dagen die we daar zijn gebleven.
Hierna hebben we onze weg vervolgd naar Brisbane, waar we Linda's vriendin Britt hebben opgepikt en met zijn drietjes hebben we ons durven wagen in de wereld van de 'Crocodile Hunter', Steve Irwin! Klinkt spannend op deze manier maar zo spannend was het echter niet, het is namelijk de Australian Zoo! Wel een hele mooie dierentuin en hoewel we er te laat waren voor de krokodillenshows hebben we wel foto's kunnen maken met Koala's, Olifanten en Kangoeroes!
We bleven jammer genoeg maar een nachtje in Brisbane en daarna hebben we ons verder omhoog gewerkt richting Hervey Bay, vanwaar we een dagje Fraser Island hebben bezocht en rond hebben geskipt in de bus. Het was een leuke en indrukwekkende dag; rijden op het strand, mooie vers water riviertjes waarin je geheel tot aan het strand kunt waden en een verfrissende duik nemen in het prachtige Lake MacKenzie!
De volgende stop ons lijstje was de Whitsundays, waar we zijn gaan zeilen en we ons soms hebben verbaasd over de schoonheid van deze plek, het water is zo aquamarijnblauw, dat heb je nog nooit ergens gezien en de natuur is zo prachtig en divers dat overal waar je kijkt of snorkelt je wel weer wat nieuws kunt ontdekken. Ook met het weer hadden we super gelukt, het water was kalm, de lucht was blauw en als de boot niet in beweging was smolten we praktisch van de boot af! Smurfen leken we overigens wel als we de zee in gingen, want we moesten blauwe ‘stingersuits' aan zodat de kwallen ons niet konden prikken.
In ieder geval de tijd vliegt ondertussen en hoewel ik er naar uit kijk om weer naar huis te komen gaat de tijd nu toch wel snel en zou ik aan de andere kant toch ook nog wel wat langer kunnen blijven. Nog maar een dikke week en Linda en ik staan weer op Nederlandse bodem, maar eerst gaan we nog proberen onze nodige zonuurtjes te halen en een beetje bruin te worden!
Een gelukkig weerzien
Zo zagen we elkaar dan, rond 7 uur ‘s morgens op het vliegveld, we vlogen op elkaar af, tassen werden gedropt op de grond, tranen kwamen tevoorschijn en er werd even stevig geknuffeld. Team Linda-Jonne was weer bij elkaar. Tijd om bij te kletsen hadden we ook genoeg, want we hadden een paar uur voordat onze vlucht richting Melbourne vertrok. Na een vlucht waar ik weer heerlijk kon genieten van Linda, omdat ze het vliegen toch wel eng vond, begaven we ons naar ons hostel. Twee dagen hadden we in Melbourne, voordat we onze mooie huurauto konden gaan ophalen en onze roadtrip echt van start ging.
Nadat we de auto in bezit hadden en we even een tentje hadden aangeschaft begaven we ons richting Torquay, een surfstadje vanwaar de Great Ocean Road begint. En ‘Great' was het zeker. Om elke hoek kwam wel weer een nieuw strand of een prachtig uitzicht en met regelmaat stonden we weer aan de kant. De Kangoeroes liepen rond op het terrein van een plaatselijke golfclub in Anglesea en op sommige stukken zag je overal de Koala's in de bomen hangen. We hebben zelfs eentje met een babykoalaatje mogen spotten. Ook van de hoeveelheid exotische vogels viel onze mond soms open, papagaaien, kaketoes en nog veel meer vogels waarvan ik de naam niet eens ken kwamen we overal tegen. We eindigden de Great Ocean Ooad weer in hetzelfde plaatsje waar we waren begonnen en waar die dag net de Rip Curl Pro begon, dus wij genoten samen van zon, zee en heel veel leuke surfers!
Daarna hebben we onze weg omhoog gewerkt richting Sydney en zitten we in het bij Sydney horende stadje Manly! Hier zijn we even niet gaan kamperen om de doodleuke rede dat er geen camping in de buurt zit! Linda heeft hier eindelijk haar lang gezochte surfboard weten te vinden, waarvoor ik natuur al een week lang elke surfwinkel die we tegen kwamen in werd gesleurd. En kon ik even terug naar een leuk 2de handsboek winkeltje waar ik naar hartenlust misschien wel uren had rond kunnen neuzen, om weer wat boeken te kopen en terug te brengen. Ook hebben we hier in Manly eindelijk mogen kennis maken met de enorme spinnen die Australië huisvest, tot grote vreugde van lin, maar ik moet eerlijk toegeven, ik heb ze liever ook niet te dicht in mijn buurt.
Net als in Nederland krijgen Linda en ik hier ook alweer regelmatig een voor ons bekende vraag gesteld: Are you guys sisters? Oke, het is nu dan wel in het Engels, maar we zijn er aan gewend. We zijn in ieder geval weer als vanouds en gaan nog veel plezier hebben de komende weken.
What are you waiting for?
Daar zitten we dan in Sydney, wachtend op Linda Erkens, om samen Australië onveilig te maken. Tijdstip om op het vliegveld morgenvroeg te zijn: erg vroeg, maar voor deze gelukkige hereniging heb ik dat met veel liefde over.
Ik zelf ben zo'n anderhalve week geleden aangekomen in Australië en het kostte me even wat tijd om aan te passen. Ik moest even leren Nieuw Zeeland achter me te laten, niet in te geven tot mijn heimwee en ook gewoonweg te genieten van Melbourne. Nieuw Zeeland koester ik en een klein stukje thuis staat dadelijk voor mijn neus, dus dat maakt de heimwee een stuk minder.
De stad Melbourne is een levendige stad met veel cultuur, dus daar viel ik dan ook voor als Cultuurwetenschappenstudente. Zo hield het Australian Centre for the Moving Image praktisch een hele dag van de straat. Hoewel ik daarnaast ook met veel plezier alle straatjes en steegjes heb mogen verkennen tijdens mijn ‘privé wandeltour' door de stad, omdat de regen alle andere mensen had afgeschrikt, niets gewend zijn ze. Daarnaast kwam een kwartier na de start van de tour de zon uit en was het verder een prachtige dag voor deze interessante tour. Een beetje van alles heeft deze stad moderne architectuur, gemengd met oude gebouwen en Street art, zowel gefundeerd door de gemeente als ‘illegale' Street art. Ook de wijk Fitzroy vond ik geweldig om elke hoek wel weer een andere leuk klein winkeltje, ik was helemaal in mijn nopjes!
In ieder geval na een paar dagen vertrok ik op de nachtbus richting Sydney, maar om eerlijk te zijn, deze stad had niet hetzelfde effect op me als Melbourne. Ik heb een dag doorgebracht met het bezoeken van het operahuis, de Harbour Bridge en de Royal Botannic Gardens en toen had ik voor mijn gevoel al het beste deel van Sydney gezien.
Het stadje Manly, waar ik met een mooie vaartocht op de ferry wist terecht te komen, was meer naar mijn smaak. Zon, zee strand Leuke winkels en surfers, wat wilde ik nog meer! In Manly kreeg ik nog even de kans om bij te kletsen over een lunch met Mauricio, een vriend uit Raglan en in Sydney zelf liep ik weer twee ‘inmates' tegen het lijf, dus hoewel de stad me niet zo beviel, waren er wel leuke mensen in de buurt!
In ieder geval zo is de tijd rustig voorbijgegaan en heb ik me dankzij alle airco in de hostels me een goede verkoudheid weten aan te meten. En nu is het dan alweer bijna tijd om me weer met mijn 'alle hebben en houwen' naar het vliegveld te begeven en te zien of Linda haar eerste keer vliegen heeft te weten overleven!
lachen en huilen!
Zo breekt het moment alweer aan dat ik mijn laatste blog vanuit Nieuw Zeeland op een hobbelende busrit richting Auckland schrijf. En morgen upload ik deze blog hopelijk met het gratis internet in mijn hostel in Melbourne Australia, maar om bij de les te blijven eerst een kleine terugblik op mijn laatste 2 weken in Nieuw Zeeland.
Na mijn WWOOF-gezin in Rangiora gedag te hebben gezegd, begon de lange reis terug omhoog richting Paihia, samen met andere WWOOF-er, Hervé, die dezelfde kant op moest. Hij had een auto dus dat gaf wat meer vrijheid dan met de bus. De reis omhoog was mooi, via Kaikoura gingen we naar Picton en met de ferry richting Wellington.
In de buurt van Kaikoura liepen we na onze koffiestop even een klein strandje op om wat foto's te maken van de omgeving en vielen we bijna letterlijk over 2 grote zeehonden. Wij natuurlijk zo dicht mogelijk bij ze proberen te komen, zonder hun rust te verstoren om een aantal mooie foto's te maken. Hadden wij even letterlijk het gevoel met onze neus in de boter te zijn gevallen. Daarna nog met het zoute schuim gespeeld bij the ‘Salty Works' om ons daarnaast door de scenische route te haasten omdat we bang waren de ferry te missen. Het gehaast bleek echter voor niks te zijn, want de ferry was 3 uur vertraagd.
Na een uiteindelijk dan een zeer korte nacht in ‘Windy Wellie' gingen we verder op het noordeiland; we besloten een snelweg te nemen die the Forgotten World Highway werd genoemd en ons prachtige uitzichten wist aan te bieden. Het was adembenemend. De dag erna hadden we niet meer zo heel veel kilometers te overbruggen, dus namen we een kleine omweg om even op het strand van Raglan rond te lopen, het laatste stukje richting Auckland heb ik met de trein, Veolia, gedaan. In Auckland weer een paar oude ‘inmates' uit Napier tegen het lijf gelopen en wat laatste dingetjes geregeld, om 2 daagjes later voor mijn laatste anderhalve week richting Paihia (mijn tweede thuis) te vertrekken. Weinig bekenden waren over, maar nieuwe vrienden waren snel genoeg gemaakt en met de oude bekenden werd natuurlijk bij gekletst.
Mijn laatste weekend Nieuw Zeeland ben ik nog op een cruise geweest, op the rock. Een aantal vrienden, die ik gemaakt had in Paihia in september, werkten op deze boot, dus het voelde als een goede afsluiter. Het was dan ook een super weekend ondanks dat het weer niet al te goed was, van vissen, snorkelen tot gaan kajakken in het donker, terwijl het water oplicht bij elke beweging die je maakt in het water. Daarom moest er nog gezwommen worden ‘s nachts om die mooie fluorescerende (sneeuw) engeltjes in het water te maken. En toevallig was ook nog mijn toergids van mijn dagje uit in Auckland op de boot, hoezo Nieuw Zeeland is klein.
Met pijn in mijn hart heb ik afscheid genomen van Nieuw Zeeland vandaag. Ik heb er een hele hoop mooie herinneringen en vrienden mogen maken en als het niet zo ver van Nederland af was had ik graag langer willen blijven. Maar geen tijd om lang te treuren, want ik zit nu in Melbourne en hoewel het einde van mijn reis in zicht komt heb ik nog 6 weekjes Australië in het vizier! Nog eerst een dikke week op mijn eigen houtje Melbourne en Sydney een beetje verkennen en dan zal Linda zich de 29ste bij me voegen.
Het leven in een strobalenhuis
Mijn 2 weken bij mijn WWOOF gezin de Barmentloo's zijn voorbij gevlogen. Ik heb veel gelachen en ook veel nieuwe inzichten verkregen tijdens mijn verblijf hier in hun uit strobalen gemaakte huis. Dit huis was overigens geen partij voor de Grote Boze wolf, ik denk dat hij alleen maar buiten adem zou raken.
Het waren relatief lange dagen die ik hier maakte, maar ze vlogen ook om. Het eten was uitstekend: elke dag lekkere zelfgemaakte yoghurt, verse melk van de koe en heerlijke avondgerechten. We maakten vers brood voor de lunch en we hadden altijd een slaatje vooraf aan het avondeten. Eigenlijk alles was organisch of uit eigen tuin en dat maakt het eten natuurlijk alleenmaar beter. Ook heb ik weer veel leuke nieuwe gerechten geleerd, zoals pompoenpudding. Wist je overigens als je een pompoen een uur tot anderhalf uur in de oven stopt, hij super simpel valt te pellen? Geen gedoe meer met door die harde schil door te proberen te snijden.
Ook op het gebied van wat gezond is ben ik aan het denken gezet tijdens mijn verblijf hier. Is ons eten uit de supermarkt wel zo gezond, met al de ‘preservatives' erin? Of kunnen we beter terug naar de producten die organisch gekweekt zijn en niet op een of andere wijze bewerkt zijn voordat ze in de winkelschappen belanden. Ik moet zeggen, ik denk niet dat ik de zak chips die ik zo nu en dan eet zal opgeven, maar ik zal zeker wel meer er opletten om organisch voedsel te kopen.
Verder werd er veel gelachen in het huis. De twee jongste zoons gingen vaak over in een kietelaanval en met Joachim, de jongste zoon had ik regelmatig een soort strijd om te zien wie de ander het hardst kon laten schrikken. In het begin was de trampoline ook partij van de lol, maar al gauw bleek mijn rug er niet zo'n lol eraan te hebben dus daar ben ik maar mee gestopt. 's Avonds belandden we vaak met alle WWOOF-ers en alle zoons op de banken en werd er een of andere leuke film opgezet.
Bedtijd was meestal rond een uur of 10 en ik moet zeggen, ik was tegen die tijd ook meestal niks meer waard. Ik eindigde het liefste mijn dag met nog een beetje lezen, maar verder dan een paar pagina's kwam ik meestal niet.
Ondertussen ben ik al weer op weg richting Paihia, waar ik mijn laatste 10 dagen in Nieuw Zeeland zal gaan doorbrengen. Maar voor een verhaal over mijn ‘avonturen' van deze roadtrip zullen jullie nog even in spanning op moeten wachten.
Van stadsleven naar plattelandsleven
Nou ik start eigenlijk ook op het platteland, na Mount Cook te hebben verlaten ben ik namelijk doorgegaan naar Rangitata. Meer dan een plaatsnaam viel het eigenlijk bijna niet te noemen. Hier verbleef ik in een hostel waar de stapelbedden 3 hoog opgestapeld waren en naast raften viel er heel weinig te doen. Dus daar begaf ik me ook maar aan, nadat ik toch weer diep in de beurs had gekeken.
Na me in een wetsuit te hebben geworsteld en alle andere dingen die we moesten aantrekken, gingen we naar de rivier. We begonnen in rustig water, maar nadat we alles hadden doorgesproken gingen we door alle stroomversnellingen, super leuk en gelukkig ging niemand overboord. Het uitzicht was prachtig en het water ijsblauw! Op het einde van onze vaartocht mochten we nog van kliffen afspringen. Nou ik heb het gedaan, eigenlijk was de tien meter me toch iets te hoog, gelukkig heb ik het weten te overleven.
Daarna was het stadsleven aan de beurt en wat voor een stadsleven. Ik kwam aan in Christchurch, een stad die anderhalf jaar geleden was getroffen door een zware aardbeving en nog steeds last heeft van naschokken. De meeste van jullie zullen dan ook van deze stad gehoord hebben hierdoor. De stad zag er grotendeels verlaten uit en een groot deel van het centrum is nog steeds niet toegankelijk en wordt de redzone genoemd. Toch zie je Christchurch weer opbloeien. De botanische tuinen zijn intact gebleven en hier kun je jezelf ontrekken aan de stadse fratsen en genieten van allerlei prachtige natuur! Een nieuw winkelcentrum is ook ontsproten en wordt de RE:Start city mall genoemd. In allerlei kleurige containers zijn de winkels samen gebracht tot een modern winkel centrum, in een stad die ooit een van de meest typisch oud Engelse steden buiten Engeland werd genoemd.
Verder probeert de organisatie Gapfiller de stad ook op te fleuren. Op een lege plek waar ooit een huis stond in de buurt van mijn hostel, hebben ze een ‘bookexchange' ondergebracht in een oude koelkast. Verder heb ik nog de cycle cinema bezocht van dezelfde organisatie, die ook op een van de ‘gaps' plaatsvond. Ook waren er veel open plekken die vol stonden met bloemen, net alsof mensen deze speciaal hadden lopen zaaien. Ik vond Christchurch interessant en ik vond al deze kleine kunstprojecten extra leuk, gaf me beetje een gevoel in Maastricht terug te zijn.
Na mijn twee daagjes in de stad begaf ik mij richting het platteland in de buurt van Christchurch, namelijk naar Rangiora. Hier ben ik ondertussen al weer een week bij een Nederlands gezin aan het WWOOF-en. Mijn dagen bestaan hier voornamelijk uit eten voorbereiden, poetsen, lachen, leuke dingen doen en voorlezen voor de jongste 2 zoons. Een gezellige boel is mijn plattelandsleventje in ieder geval wel!
Maar het is tijd om de computer weer af te sluiten en te gaan genieten van de zon. Iedereen bedankt voor alle leuke reacties altijd en tot de volgende blog maar weer.
Alleen, maar toch niet
Het is alweer minstens 2 weken geleden dat ik afscheid heb genomen van mijn ouders en ik weer alleen op pad ben gegaan. Na een eenzame dag in een verlaten stadje op het Zuideiland, stapte ik de dag erna hier op de ferry richting het derde eiland van Nieuw Zeeland, namelijk Stewart Island. Dit eiland met zijn 400 inwoners en een bar is een geliefde bestemming onder wandelaars en natuurliefhebbers. Naast een aantal wandelingen heb ik ook nog de kans gehad om pinguïns te bekijken en tegelijkertijd lek gestoken worden door een lading sandflies! 2 dagen sokken aan om me zelf te weerhouden van krabben aan deze ontiegelijke jeukende bultjes en toen was het ergste weer over. Gezellig was het overigens ook, want 5 van mijn vrienden van de straybus waren hier ook voor een paar dagen
.
Na Stewart Island ging ik weer op pad met Stray en gingen we naar Milford sounds, voor mij de 2de keer omdat ik er met pap en mam ook geweest was. Het weer was iets beter dit keer en het was weer een mooie cruise. De avond brachten we door in Gunn's Camp, waar behalve elektriciteit (tot 10 uur 's avonds) er niet veel aanwezig was behalve glowworms en weer sandflies! Dit keer was ik beter voorbereid!
Daarna belandde ik in Queenstown, waar ik de eerste paar dagen met Ben heb opgetrokken, mijn straybusmaatje. 2 x belandden we in de beroemde Fergburger, waar ze behoorlijke goede burgers hebben! En een andere dag zijn we omhoog gewandeld naar Ben Lommond Peak, wat nog een behoorlijke klim was. Ook heb ik nog weer een paar van mijn ‘inmates' gezien die nu in Queenstown woonden en dat was heel gezellig.
Ik zat overigens in een leuk hostel in Queenstown, lekker centraal, maar op een rustige locatie. Ook konden er maar 18 mensen verblijven, hadden ze een hond en was er gratis Wifi. Het voelde alsof we in een soort studentenhuis verbleven en er werd dan ook veelvuldig samen gekookt, gekletst etc. In ieder geval de week vloog weer voorbij en voor ik het wist was het weer tijd om op de bus te stappen en richting Mount Cook te vertrekken.
Mount Cook is prachtig, gletsjers, ijsblauwe meren en mooie open vlaktes. Toevallig was een van mijn huisgenoten uit Queenstown hier nu ook dus we gingen samen met nog een Zweedse jongen op pad om naar muellerhut te lopen, of te klimmen. Het was 4 uur omhoog en 3 uur omlaag! Maar het uitzicht was het waard! Vandaag is mijn laatste dag bij Mount Cook en het regent pijpenstelen dus het was een goed excuus om mijn blog bij te werken.
Mijn nieuw zeeland tijd loopt echter bijna op een einde, ik ga nog 2 weken wwoofen nog 10 dagen terug naar Paihia en dan stap ik alweer op het vliegtuig richting Australië! Voor je het weet zitten jullie weer met me opgescheept!
