De Worldcup Rugby is gewonnen door Nieuw Zeeland. Deze overwinning lijkt precies wat ze nodig hebben om weer wat nieuwe positieve energie op te doen na de aardbevingen de Christchurch hebben geteisterd en de ramp met het schip Rena waarvan men de rotzooi nog steeds is aan het opruimen. Naast dat de rugby worldcup op zijn einde is gekomen is ook mijn tijd in Tauranga op zijn einde. Ik heb hier anderhalve week doorgebracht en het was een tijd van zowel rust als onrust.

Veel heb ik niet uitgevoerd in deze tijd, wandelen, zoeken naar baantjes op internet en dat soort dingen vulde het grotendeel van mijn dag. Verder heb ik veel opgetrokken met een jongen uit Napier, een jongen uit Argentinië en een meisje uit Ierland. Pizza maken, enge films kijken en stiekem wijn drinken na de toegestane tijd (10 uur s'avonds). Maar dit rustige leventje veroorzaakte voor mij tegelijkertijd een soort onrust. Want elke dag verspilde ik als het ware met niks doen. Daarnaast zit je alleen maar te wachten op reacties voor baantjes, terwijl jij je geldbron sneller omlaag ziet gaan dan je daadwerkelijk zou willen.

Werk zoeken in Tauranga bleek me niet zo aan te spreken. Het is een mooie stad, maar de meeste backpackers die ik hier ontmoette hadden niet echt de baantjes die ik me zelf zie doen. Ik ben niet super kieskeurig, maar ik ga niet in een visfabriek werken. Althans niet zolang de geldnood nog niet heel hoog zit.

Dus ik heb via internet een aantal dagen gezocht en gesolliciteerd op baantjes en WWOOF adressen. Het maakte me niet zoveel uit wat zolang het me maar een beetje geld bespaart. En na op verscheidene dingen te hebben gereageerd, was er uiteindelijk dat verlossende antwoord: hereby I want to offer you the position! Het is weer een baantje slechts voor accommodatie, maar het is wel een wat uitdagender baantje dan het werken in een hostel. Ik ga namelijk werken in de Napier prison, een oude gevangenis, waar tegenwoordig allerlei toers en dergelijk worden gehouden. En voor 3 uur per dag werk krijg ik van hun een eigen cel. Ik zal ook toers moeten geven mensen helpen aan de kassa en dergelijke!

Het was een gezellige tijd in Tauranga en uiteindelijk ook een leerzame tijd. Zo zijn er bepaalde dingen die ik niet zal willen doen, dit is voor mij echt een working holiday. Poetsen van wc's vind ik echt niet erg, maar werken in visfabriek valt toch buiten mijn laantje. Daarnaast heb ik geleerd om mijn rust te bewaren als ik even niks om handen heb, een klein beetje in ieder geval. En mijn laatste lesje dat ik heb geleerd is dat je ook zonder iets fout te hebben gedaan in de gevangenis kan belanden!